Menu

Boże Ciało

Licznik

Liczba wyświetleń:
4167019

Statystyki

Poświęcenie kościoła parafialnego

12 listopada 2000 roku Jego Ekscelencja Ks. Biskup Kazimierz Górny, Ordynariusz, na Mszy św. o godz. 12.00 dokonał uroczystego poświęcenia naszej świątyni parafialnej pod wezwaniem Świętej Rodziny. Współkoncelebrowało ją 25 kapłanów ze Zgromadzenia Misjonarzy Świętej Rodziny i tyluż kapłanów diecezjalnych. Obok ks. Marka Winiarskiego MSF, obecnego proboszcza, był obecny pierwszy proboszcz ks. Andrzej Rabij MSF i jego następca ks. Ryszard Boćkowski MSF oraz byli wikariusze, którzy w tej chwili pracują na różnych placówkach w kraju i za granicą. Nie zabrakło najwyższych przełożonych: Prowincjała ks. Joachima Rzeźniczka MSF i jego zastępcy ks. Włodzimierza Burzawy MSF, a także przedstawicieli Kurii Generalnej z Rzymu, ks. Zbigniewa Dykiela MSF.

Drodzy Parafianie!
W dniu 12 listopada 2000 roku przeżyliśmy uroczystość poświęcenia naszej świątyni parafialnej – wydarzenie jedyne i niepowtarzalne w historii parafii. Uczestniczący w tej liturgii byli podprowadzani do kolejnych jej elementów przez komentarze wyjaśniające poszczególne czynności. Jednak pragnę przybliżyć czytelnikom naszej gazetki prawne i liturgiczne wyjaśnienie obrzędu poświęcenie kościoła.
Zezwolenie na budowę kościoła i poświęcenie kamienia węgielnego jest już aktem, który zapoczątkowuje wyjęcie obiektu spod użytku świeckiego i przeznaczenie go na miejsce święte. Przepisy prawne przewidują również inny akt, a mianowicie poświęcenie (dedykację) lub błogosławieństwo kościoła. Wcześniej uroczyste poświęcenie kościoła było określane mianem konsekracji kościoła.
Kościoły katedralne i parafialne powinny być poświecone w sposób uroczysty. Domaga się tego ich szczególna pozycja: katedra jest matka wszystkich kościołów diecezji; kościół parafialny ma służyć całej wspólnocie parafialnej, która tez powinna wziąć udział w jego poświęceniu.
W nowym obrzędzie dedykacji kościoła i ołtarza przewiduje się dwa rodzaje obrzędu:
1) poświęcenie czyli dedykację kościoła,
2) błogosławieństwo kościoła.
Gdy chodzi o pierwszy obrzęd możliwe są dwa warianty:
1) poświęcenie (dedykacja) kościoła, w którym jeszcze nie odprawiano nabożeństw,
2) poświęcenie (dedykacja) kościoła, w którym już zwyczajnie są odprawiane nabożeństwa.
Zamieszczenie drugiego wariantu zostało podyktowane praktyką, która już wytworzyła się wcześniej. W kościołach odprawia się nabożeństwa, zanim zostaną poświęcone (lub pobłogosławione). W przypadku naszej świątyni został zastosowany wariant drugi, gdyż od 25 grudnia 1996 roku w kościele sprawuje się Msze święte i inne nabożeństwa liturgiczne.
Najważniejszym i jedynie koniecznym obrzędem przy poświęceniu jest sprawowanie Eucharystii. Zgodnie jednak z powszechnym zwyczajem biskup odmawia również specjalną modlitwę poświęcenia, która wyraża zamiar oddania kościoła Panu i uprasza Jego błogosławieństwo.

Obrzęd namaszczenie, okadzenia, nakrycia i oświetlenia ołtarza
Obrzęd namaszczenia, okadzenia, nakrycia i oświetlenia ołtarza są widocznymi znakami okazującymi niewidzialne dzieła, który Pan dokonuje za pośrednictwem Kościoła sprawującego Boże misteria, a zwłaszcza Eucharystię.
Przez namaszczenie krzyżmem ołtarz staje się symbolem Chrystusa, który przed wszystkimi został „Namaszczony” i tak jest nazwany. Ojciec, przecież, namaścił Go Duchem Świętym i ustanowił Najwyższym kapłanem, aby na ołtarzu swego Ciała złożył w ofierze życie za zbawienie wszystkich. Namaszczenie kościoła oznacza poświęcenie go dla kultu chrześcijańskiego całkowicie i na zawsze. Zgodnie z tradycją liturgiczna dokonuje się dwanaście namaszczeń, albo stosownie do warunków – cztery, przez co zaznacza się, że kościół jest obrazem świętego miasta Jeruzalem.
Na ołtarzu spala się kadzidło, aby ukazać, że ofiara Chrystusa, która w tym misterium wciąż jest obecna, wznosi się do Boga jako słodka woń. Ma to również wyrazić myśl, że modły wiernych, pełne błagań i wdzięczności, docierają do tronu Boga.
Okadzenie wnętrza kościoła wskazuje , że przez poświęcenie staje się on domem modlitwy. Przed wszystkim jednak okadza się Lud Boży, gdyż on jest świątynią żywą, w której każdy wierny jest duchowym ołtarzem.
Nakrycie ołtarza pokazuje, że ołtarz chrześcijański jest miejscem ofiary eucharystycznej oraz Stołem Pańskim. Dookoła niego staja kapłani i wierni, i przez tę samą czynność, choć spełniają różne funkcje, sprawują Pamiątkę śmierci i zmartwychwstania Chrystusa oraz spożywają Wieczerzę Pańską. Dlatego ołtarz, jako stół uczty ofiarnej, przygotowuje się odpowiednio i ozdabia. Oznacza to wyraźnie, że ołtarz jest stołem Pana, do którego wszyscy wierni przychodzą z radością, by posilić się Bożym pokarmem, a mianowicie Ciałem i Krwią ofiarowanego Chrystusa.
Oświetlenie ołtarza, po którym następuje oświetlenie kościoła, przypomina, że Chrystus jest „Światłem na oświecenie pogan”. Którego blaskiem jaśnieje Kościół, a dzięki niemu także cała rodzina ludzka. Na przygotowanym ołtarzu biskup sprawuje Eucharystię, która jest główną i najstarszą częścią całego obrzędu. Sprawowanie Eucharystii ściśle wiąże się z obrzędem poświęcenia kościoła.
Zgodnie z postanowieniem Praw kanonicznego (kan. 1218), każdy kościół powinien mieć swój tytuł, który nie może być zmieniony po dokonaniu poświęcenia. Tytułem kościoła może być: Trójca Przenajświętsza; Pan nasz Jezus Chrystus pod wezwaniem tajemnicy lub imienia wprowadzonym do liturgii; Duch Święty; Najświętsza Maryja Panna pod jakimś wezwaniem przyjętym w liturgii; Święci Aniołowie albo wreszcie Święci. Nasz kościół parafialny nosi tytuł pod wezwaniem Świętej Rodziny.
Skutkiem najważniejszym poświęcenia kościoła jest ostateczne wyjęcie miejsca spod użytku świeckiego i przeznaczenie go do kultu Bożego (KPK, kan. 1205 i 1214).
W kościele prawnie poświęconym lub pobłogosławionym, mogą być sprawowane wszystkie czynności kultu Bożego, z zachowaniem wszakże uprawnień parafialnych, a wstęp podczas sprawowania świętych czynności musi być wolny i bezpłatny – o czym mówi wyraźnie Kodeks Prawa kanonicznego (por. kan. 1219 i 1221).
Troska o kościół parafialny zostaje powierzona wspólnocie parafialnej i duszpasterzom. Przede wszystkim chodzi o zachowanie sakralnego charakteru świątyni, następnie zaś zabezpieczenie tego wszystkiego, co znajduje się w świątyni i nieraz przedstawia wielką wartość. Wszyscy, do których to należy, mają troszczyć się o utrzymanie w kościołach takiej czystości i piękna, jakie przystoją domowi Bożemu, i nie dopuszczać do tego, by działo się w nim coś obcego świętości miejsca.
Darem Opatrzności Bożej jest fakt, że w Roku Wielkiego Jubileuszu mogliśmy poświęcić naszą świątynię parafialną i za to Bogu Trójjedynemu składamy dziękczynienie.

Ks. Marek Winiarski MSF
Proboszcz


Artykuł ukazał się w gazetce parafialnej „W GÓRĘ…” Nr 3(25)/2000

 [1] 

Powrót

HASŁO ROKU

Jesteśmy napełnieni
Duchem Świętym

Dzisiaj jest

środa,
20 czerwca 2018

(171. dzień roku)

Święta

Środa, XI Tydzień zwykły
Rok B, II
Dzień Powszedni

Liturgia Słowa

Prowincja Polska MSF

Wyszukiwanie