Menu

Nowy rok szkolny

Inauguracja formacji

Licznik

Liczba wyświetleń:
3593247

Statystyki

Poświęcenie kościoła parafialnego

12 listopada 2000 roku Jego Ekscelencja Ks. Biskup Kazimierz Górny, Ordynariusz, na Mszy św. o godz. 12.00 dokonał uroczystego poświęcenia naszej świątyni parafialnej pod wezwaniem Świętej Rodziny. Współkoncelebrowało ją 25 kapłanów ze Zgromadzenia Misjonarzy Świętej Rodziny i tyluż kapłanów diecezjalnych. Obok ks. Marka Winiarskiego MSF, obecnego proboszcza, był obecny pierwszy proboszcz ks. Andrzej Rabij MSF i jego następca ks. Ryszard Boćkowski MSF oraz byli wikariusze, którzy w tej chwili pracują na różnych placówkach w kraju i za granicą. Nie zabrakło najwyższych przełożonych: Prowincjała ks. Joachima Rzeźniczka MSF i jego zastępcy ks. Włodzimierza Burzawy MSF, a także przedstawicieli Kurii Generalnej z Rzymu, ks. Zbigniewa Dykiela MSF.

Drodzy Parafianie!
W dniu 12 listopada 2000 roku przeżyliśmy uroczystość poświęcenia naszej świątyni parafialnej – wydarzenie jedyne i niepowtarzalne w historii parafii. Uczestniczący w tej liturgii byli podprowadzani do kolejnych jej elementów przez komentarze wyjaśniające poszczególne czynności. Jednak pragnę przybliżyć czytelnikom naszej gazetki prawne i liturgiczne wyjaśnienie obrzędu poświęcenie kościoła.
Zezwolenie na budowę kościoła i poświęcenie kamienia węgielnego jest już aktem, który zapoczątkowuje wyjęcie obiektu spod użytku świeckiego i przeznaczenie go na miejsce święte. Przepisy prawne przewidują również inny akt, a mianowicie poświęcenie (dedykację) lub błogosławieństwo kościoła. Wcześniej uroczyste poświęcenie kościoła było określane mianem konsekracji kościoła.
Kościoły katedralne i parafialne powinny być poświecone w sposób uroczysty. Domaga się tego ich szczególna pozycja: katedra jest matka wszystkich kościołów diecezji; kościół parafialny ma służyć całej wspólnocie parafialnej, która tez powinna wziąć udział w jego poświęceniu.
W nowym obrzędzie dedykacji kościoła i ołtarza przewiduje się dwa rodzaje obrzędu:
1) poświęcenie czyli dedykację kościoła,
2) błogosławieństwo kościoła.
Gdy chodzi o pierwszy obrzęd możliwe są dwa warianty:
1) poświęcenie (dedykacja) kościoła, w którym jeszcze nie odprawiano nabożeństw,
2) poświęcenie (dedykacja) kościoła, w którym już zwyczajnie są odprawiane nabożeństwa.
Zamieszczenie drugiego wariantu zostało podyktowane praktyką, która już wytworzyła się wcześniej. W kościołach odprawia się nabożeństwa, zanim zostaną poświęcone (lub pobłogosławione). W przypadku naszej świątyni został zastosowany wariant drugi, gdyż od 25 grudnia 1996 roku w kościele sprawuje się Msze święte i inne nabożeństwa liturgiczne.
Najważniejszym i jedynie koniecznym obrzędem przy poświęceniu jest sprawowanie Eucharystii. Zgodnie jednak z powszechnym zwyczajem biskup odmawia również specjalną modlitwę poświęcenia, która wyraża zamiar oddania kościoła Panu i uprasza Jego błogosławieństwo.

Obrzęd namaszczenie, okadzenia, nakrycia i oświetlenia ołtarza
Obrzęd namaszczenia, okadzenia, nakrycia i oświetlenia ołtarza są widocznymi znakami okazującymi niewidzialne dzieła, który Pan dokonuje za pośrednictwem Kościoła sprawującego Boże misteria, a zwłaszcza Eucharystię.
Przez namaszczenie krzyżmem ołtarz staje się symbolem Chrystusa, który przed wszystkimi został „Namaszczony” i tak jest nazwany. Ojciec, przecież, namaścił Go Duchem Świętym i ustanowił Najwyższym kapłanem, aby na ołtarzu swego Ciała złożył w ofierze życie za zbawienie wszystkich. Namaszczenie kościoła oznacza poświęcenie go dla kultu chrześcijańskiego całkowicie i na zawsze. Zgodnie z tradycją liturgiczna dokonuje się dwanaście namaszczeń, albo stosownie do warunków – cztery, przez co zaznacza się, że kościół jest obrazem świętego miasta Jeruzalem.
Na ołtarzu spala się kadzidło, aby ukazać, że ofiara Chrystusa, która w tym misterium wciąż jest obecna, wznosi się do Boga jako słodka woń. Ma to również wyrazić myśl, że modły wiernych, pełne błagań i wdzięczności, docierają do tronu Boga.
Okadzenie wnętrza kościoła wskazuje , że przez poświęcenie staje się on domem modlitwy. Przed wszystkim jednak okadza się Lud Boży, gdyż on jest świątynią żywą, w której każdy wierny jest duchowym ołtarzem.
Nakrycie ołtarza pokazuje, że ołtarz chrześcijański jest miejscem ofiary eucharystycznej oraz Stołem Pańskim. Dookoła niego staja kapłani i wierni, i przez tę samą czynność, choć spełniają różne funkcje, sprawują Pamiątkę śmierci i zmartwychwstania Chrystusa oraz spożywają Wieczerzę Pańską. Dlatego ołtarz, jako stół uczty ofiarnej, przygotowuje się odpowiednio i ozdabia. Oznacza to wyraźnie, że ołtarz jest stołem Pana, do którego wszyscy wierni przychodzą z radością, by posilić się Bożym pokarmem, a mianowicie Ciałem i Krwią ofiarowanego Chrystusa.
Oświetlenie ołtarza, po którym następuje oświetlenie kościoła, przypomina, że Chrystus jest „Światłem na oświecenie pogan”. Którego blaskiem jaśnieje Kościół, a dzięki niemu także cała rodzina ludzka. Na przygotowanym ołtarzu biskup sprawuje Eucharystię, która jest główną i najstarszą częścią całego obrzędu. Sprawowanie Eucharystii ściśle wiąże się z obrzędem poświęcenia kościoła.
Zgodnie z postanowieniem Praw kanonicznego (kan. 1218), każdy kościół powinien mieć swój tytuł, który nie może być zmieniony po dokonaniu poświęcenia. Tytułem kościoła może być: Trójca Przenajświętsza; Pan nasz Jezus Chrystus pod wezwaniem tajemnicy lub imienia wprowadzonym do liturgii; Duch Święty; Najświętsza Maryja Panna pod jakimś wezwaniem przyjętym w liturgii; Święci Aniołowie albo wreszcie Święci. Nasz kościół parafialny nosi tytuł pod wezwaniem Świętej Rodziny.
Skutkiem najważniejszym poświęcenia kościoła jest ostateczne wyjęcie miejsca spod użytku świeckiego i przeznaczenie go do kultu Bożego (KPK, kan. 1205 i 1214).
W kościele prawnie poświęconym lub pobłogosławionym, mogą być sprawowane wszystkie czynności kultu Bożego, z zachowaniem wszakże uprawnień parafialnych, a wstęp podczas sprawowania świętych czynności musi być wolny i bezpłatny – o czym mówi wyraźnie Kodeks Prawa kanonicznego (por. kan. 1219 i 1221).
Troska o kościół parafialny zostaje powierzona wspólnocie parafialnej i duszpasterzom. Przede wszystkim chodzi o zachowanie sakralnego charakteru świątyni, następnie zaś zabezpieczenie tego wszystkiego, co znajduje się w świątyni i nieraz przedstawia wielką wartość. Wszyscy, do których to należy, mają troszczyć się o utrzymanie w kościołach takiej czystości i piękna, jakie przystoją domowi Bożemu, i nie dopuszczać do tego, by działo się w nim coś obcego świętości miejsca.
Darem Opatrzności Bożej jest fakt, że w Roku Wielkiego Jubileuszu mogliśmy poświęcić naszą świątynię parafialną i za to Bogu Trójjedynemu składamy dziękczynienie.

Ks. Marek Winiarski MSF
Proboszcz


Artykuł ukazał się w gazetce parafialnej „W GÓRĘ…” Nr 3(25)/2000

 [1] 

Powrót